Sparks heeft gisteravond samen met Faith No More opgetreden in Hollywood.

http://www.youtube.com/watch?v=zYBsdHvsHjs&feature=email

Je kunt de Sparksremix hier beluisteren. Laat me weten wat je ervan vindt!

Katie Melua charms Sparks
‘A Happy Place – Sparks Vs Melua’

UK release July 26th 2010

Sparks, brothers Ron and Russell Mael, have brought their pioneering pop sensibilities to Katie Melua’s new single ‘A Happy Place’ in this extraordinary Sparks Vs Melua recording. Whilst the original is whimsical alt-pop magic, this Sparks Vs Melua version is a startling, richly-layered masterpiece.

Katie joins the elite group of Morrissey and Yoko Ono as the only artists whose songs have been “remixed” by Sparks. “The remix genre has never really been alluring to us. We've always maintained that an artist's original rendition is the definitive version and thus shouldn't be tampered with. However, only on two other occasions did we reassemble an artist's original song: for Morrissey's 'Suedehead' and for Yoko Ono's 'Give Me Something' from her and John Lennon's ‘Double Fantasy’. Katie Melua’s ‘A Happy Place’ is our third ever “reconstruction”. We wanted to take the charm and magic of Katie’s original version and explode it into an epic adventure, a happy place in Sparks' mind.” explained Russell.

Written by Katie and Guy Chamber and originally produced by William Orbit, the song has been deconstructed by Ron and Russell before rebuilding it in their Los Angeles studio. This arrangement has new orchestrations by Ron, and Russell joins Katie on vocal duties. Jim Wilson and Marcus Blake, of Sparks’ touring band, also contribute additional guitar and bass.

Katie, who was in the audience when Sparks premiered their album ‘Exotic Creatures Of The Deep’ in London, was thrilled when she heard it: “I love hearing music that surprises me. I really wasn’t sure what to expect but Sparks have taken the concept of remixing to a completely new level and it is brilliant.”

‘A Happy Place’ is the second single from Katie’s fourth studio album ‘The House’ which was released in May and topped the pan-European charts. ‘The House’ was described by The Times as her “best yet” and “and a mighty leap forward” by Q Magazine while the Sunday Express declared “Four albums in, Melua has made her masterpiece’’ and the Mail On Sunday wrote “she proves herself to be a songwriter of subtlety and depth.”

Club remixes of ‘The Flood’, the first single from this album, gave Katie a club chart hit, peaking at number 2. ‘A Happy Place’ has a full club remix package featuring cuts by Robbie Rivera, Danny Kirsch, Loverush, Beatnoids and Product01.

‘A Happy Place – Sparks Vs Melua’ will be released on July 26th as the B side to Katie’s original version.

www.katiemelua.com

YOKO ONO continues her dance floor domination on the Billboard Club Play Charts with her contagious, chart climbing Top 5 Single “GIVE ME SOMETHING” (THE REMIXES) featuring mixes by RICHARD MOREL, DAVE AUDE, RALPHI ROSARIO, STONEBRIDGE, SPARKS, JUNIOR BOYS, ROBERTO RODRIGUEZ & more.
On the brilliant “Give Me Something” (originally taken from John and Yoko’s Grammy Award winning 1980 masterpiece DOUBLE FANTASY), ONO taps RICHARD MOREL, DAVE AUDE, RALPHI ROSARIO, ROBERTO RODRIGUEZ, STONEBRIDGE, SPARKS, JUNIOR BOYS, ALEX TRAXX (and others) to deliver compelling interpretations for the 21st century.

You can hear the version of Sparks here.

Ron en Russell zijn te zien in de nieuwe videoclip "England Rocks" van Joe Elliott. Joe is lid van de band Deff Leppard en is onlangs een nieuw project gestart onder de naam "Down 'n Outz". (kijk bij 2:34)

Ron en Russell Mael beleefden hun commerciële hoogtepunt halverwege de jaren zeventig. Sindsdien zijn ze altijd platen blijven maken, incidenteel succesvol maar altijd wel interessant. De laatste jaren groeide de waardering voor het exentriek ogende duo. Lil’ Beethoven (2002) werd in meerdere muziekbladen genoemd als een van de beste platen van het voorbije decennium. Reden dus om met enige nieuwsgierigheid uit te kijken naar The Seduction of Ingmar Bergman, dat in elk geval bijzonder van vorm is: een hoorspel gemaakt in opdracht van de Zweedse publieke omroep. De plaat vertelt het verhaal van de befaamde Zweedse filmregisseur Ingmar Bergman, die in 1956 zijn internationale doorbraak beleefde en kort daarop verhuisde naar de VS. Tussen Bergman en Hollywood wilde het niet erg boteren en de filmmaker vluchtte terug naar Europa, waar hij zou uitgroeien tot het boegbeeld van de alternatieve film. Dit artistieke conflict ligt ten grondslag aan The Seduction of Ingmar Bergman. De songs hebben duidelijk de bedoeling een verhaal te vertellen en zijn minder catchy dan we van de Sparks gewend zijn. Regelmatig balanceren ze op het randje van artyfarty, maar met hun geestige hand van schrijven weten de Maels toch de aandacht vast te houden.

Jan van der Plas

Na hun vorige album “Exotic Creatures of The Deep” (2008) blijven Ron en Russell Mael verbazen met hun creatieve bloei. De gebroeders zitten nog vol absurde capriolen en ook op dit nieuwe ambitieuze muziektheater project laten ze niets heel van regels en conventies. Gecreëerd in opdracht van de Zweedse radio, wordt hun favoriete regisseur Ingmar Bergman in een Kafka-esque fantasie ‘what if’ setting gezet met een typisch Sparks-iaanse muzikale omlijsting. Vaste drumster Tammy Glover is weer van de partij evenals ex-Faith No More gitarist Dean Menta, drummer Steven Nistor (Daniel Lanois, Gnarls Barkley), bassist Marcus Blake en gitarist Jim Wilson (beiden Mother Superior, Rollins Band). Maffe (Sm)Art-Pop die al meer dan 35 jaar even uniek, knap en vreemd blijft. Hats off to Sparks!

Op de 21 studioplaten die ze sinds 1970 uitbrachten als Sparks, flirtten de Amerikaanse broers Ron en Russell Mael met zo ongeveer alle popgenres die je bedenken kunt. Maar een hoorspel annex radiomusical hadden ze nog niet gemaakt.

Ziedaar: album 22, The Seduction Of Ingmar Bergman, is een fictief muzikaal verhaal (geschreven voor de Zweedse nationale radio) waarin de beroemde regisseur in Hollywood verzeild raakt, maar als rechtgeaard kunstenaar weigert zich de commerciële attitude aan te meten die daar van hem verlangd wordt.

De liedjes (van pure rock tot georkestreerde chamber pop) laten zich maar moeilijk uit het geheel tillen, maar als je je op een hoorspel instelt, boeit hij wel degelijk, deze Bergman-musical die ook in een luxe box verkrijgbaar is, met een boekje en de Engels- én Zweedstalige versies op dubbel vinyl.

Ik herinner me nog dat er op zondagavond bij ons thuis in de jaren vijftig steevast naar een hoorspel op het toenmalige NIR werd geluisterd, en dit met de voeten op de Leuvense stoof gezeten. Het radioluisterspel was toen zeer populair aan weerszijden van de Atlantische oceaan, maar is door de opkomst van de televisie haast volledig uit de eter verdwenen. Ron en Russell Mael van Sparks doen hierbij een poging om het genre enigszins in ere te herstellen.

Velen onder u zullen Sparks nog kennen van hun hits uit 1974, namelijk ‘This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us’ en ‘Amateur Hour’ en lp’s ‘Kimono In My House’ en ‘Propaganda’. De broertjes Mael waren afkomstig uit Los Angeles, maar verbleven tijdens hun succestijd in Engeland. Hun repertoire was doorspekt met een soort humor, waar ze zich ook in hun luisterspel uitgebreid van bedienen. Hun luisterspel, dat op een muzikale basis steunt, heet ‘The Seduction Of Ingmar Bergman’. De Zweedse versie werd in augustus 2009 op de Zweedse radio uitgezonden en er werd zowel een ‘Limited Edition’ op cd en als dubbellp op de markt gegooid, met een bijhorend twaalf bladzijden tellend boek. De Engelstalige editie van ‘The Seduction Of Ingmar Bergman’ is eveneens te verkrijgen in vinylversie (dubbel lp) en als cd en kan ook worden gedownload. Mijn vriendelijke postbode stopte de Engelstalige cd-versie in mijn handen.

Om ten volle van de plaat te genieten kan het je een hele eind op weg helpen wanneer je een cinéfiel bent en ook nog van Ingmar Bergman houdt. Voor de rest van de bevolking wordt het hard kersen eten, want de plaat is niet echt toegankelijk. Ingmar Bergman was een filmmaker die meerdere cinematografische meesterwerken uit zijn hoge hoed toverde zoals ‘Het Zevende Zegel’, ‘Fanny En Alexander’, ‘Kreten En Gefluister’, ‘Scènes Uit Een Huwelijk’ en nog vele andere. Het verhaal begint in 1956, wanneer Ingmar Bergman voor de eerste maal de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes binnenrijft. Het verdere verhaal gaat uit van de veronderstelling wat er zou gebeurd zijn indien Bergman een Hollywood product zou zijn geworden. Hij wordt in een limo Hollywood binnengereden. In zijn hotelkamer kan Bergman beroep doen op de diensten van een lichtekooi met de bedoeling dat hij zich in Hollywood thuis zou voelen. Bergman slaat ook op de vlucht voor handtekeningjagers en hij vindt dat Hollywood massaproductie voortbrengt, die indruist tegen zijn definitie over het maken van een film. Het ganse verhaal wordt muzikaal heel vakkundig uit de doeken gedaan in 24 tracks zoals ‘Limo Driver’ (Welcome To Hollwood), ‘He’ll Come Around’, ‘Pleasent Hotel Staff’, ‘Bergman’s Ponders Escape’ enzovoort. Jonas Malmsjö verdient een pluim voor zijn vertolking van Bergman. Soms komt Sparks in de buurt van Zappa, soms is het opera, zoals in ‘Garbo Sings’ en track 5, ‘Mr. Bergman, How Are You?’ is zelfs heuse rock ’n’ roll. De overgrote meerderheid van de rock en pop liefhebbers gaan, na een paar tracks te hebben beluisterd, het voor bekeken houden, daar ben ik volstrekt zeker van. Wie volhardt tot en met track 24 van ‘The Seduction Of Ingmar Bergman’ gaat het zich evenmin beklagen en sommige luisteraars zullen het zelfs een meesterwerk vinden. Maar het is, ik herhaal, géén toegankelijke plaat en ik mis onze oude Leuvense stoof toch wel een beetje.

Ivan Van Belleghem (3,5)